vr 27 feb 2026
Haal het Concertgebouworkest in huis! Beluister vier live-opnamen van ons orkest op je favoriete streamingdienst: Beethovens ‘Pastorale’ symfonie, Francks Symfonie in d klein en twee keer Mahler – de indringende Negende en de contrastrijke Vijfde symfonie. Beleef in je eigen huiskamer hoe elke uitvoering een eigen wereld opent, van Beethovens dwaaltocht tot Mahlers existentiële ademtocht.

De Zesde symfonie van Ludwig van Beethoven is een innerlijke reis die op briljante wijze is vermomd als een muzikaal vormgegeven wandeltocht door het platteland, en daarom de bijnaam ‘Pastorale’ heeft gekregen.
In de vijf delen komen onder meer een vredig landschap, een levendige beek, een onweersbui en een herderslied langs. In de partituur specificeert Beethoven zelfs de soorten vogels die hij laat zingen: kwartel, koekoek en nachtegaal. Mee naar buiten allemaal! Daniel Harding is uw gids.

De Symfonie in d klein van César Franck is een rijk expressief werk. Recensenten roemden de benadering van Mariss Jansons, in 2004 net bij ons gestart als chef-dirigent, in deze ‘bijzonder fraaie’ uitvoering: zonder opsmuk, met veel aandacht voor de mystieke, lyrische en heroïsche kanten van de muziek.

Hoewel de meeste orkestopnames voor RCO Live worden gemaakt in Het Concertgebouw, vond deze plaats op 11 februari 2020 in de Elbphilharmonie in Hamburg tijdens een tournee met Myung-whun Chung. Gustav Mahlers Negende symfonie wordt algemeen beschouwd als zijn afscheid van de liefde en het leven, maar deze uitvoering voegde een dimensie toe die zelden in dit werk wordt ervaren.
Mahler is diep verankerd in de muzikale traditie van het orkest, dat deze symfonie al talloze keren heeft uitgevoerd, maar deze uitvoering vlak voor de coronalockdown was een van de meest memorabele.

Het Concertgebouworkest heeft Mahlers Vijfde symfonie vele malen uitgevoerd, voor het eerst onder leiding van de componist zelf. Mahler had nauwe banden met Willem Mengelberg, de toenmalige chef-dirigent van het orkest. De partituur die voor de uitvoering in 1906 werd gebruikt, bevat allerlei aantekeningen. Mahler gaf het Adagietto (‘een beetje langzaam’) de aanduiding ‘sehr langsam’, wat sommige dirigenten tot het uiterste zouden doorvoeren.
In Visconti's beroemde film Death in Venice kreeg het bijvoorbeeld een tragisch, smachtend karakter dat Mahler nooit kan hebben bedoeld. Volgens Mengelberg had Alma Mahler hem verteld dat het Adagietto een liefdesverklaring was van Gustav Mahler aan haar.
