Mahlers Negende symfonie

Daniel Harding dirigeert Mahler en Van Veldhuizen

Dirigent Daniel Harding koppelt Mahlers intens persoonlijke Negende symfonie aan Rick van Veldhuizens mais le corps taché d'ombres.

Daniel Harding - foto: Milagro Elstak
naar data en kaarten

Dirigent Daniel Harding koppelt Mahlers intens persoonlijke Negende symfonie aan Rick van Veldhuizens mais le corps taché d'ombres.

Mahlers Negende symfonie is een afscheid van het leven, en tegelijkertijd een ode aan de schoonheid ervan.

Concertprogramma

  • Rick Veldhuizen

    mais le corps taché d'ombres (opdrachtcompositie)

  • -- pauze --

  • Gustav Mahler

    Symfonie nr. 9

Uitvoerenden

Data en kaarten

Over dit concert

Met zijn Negende symfonie nam Mahler ‘afscheid van allen van wie hij hield en van de wereld. En van zijn kunst, zijn leven, zijn muziek’, aldus Willem Mengelberg, chef-dirigent van het Concertgebouworkest van 1895 tot 1945. Tegelijkertijd is de symfonie een ode aan de schoonheid van het leven. De extreem persoonlijke symfonie heeft voor het Concertgebouworkest altijd een belangrijke betekenis gehad. Zo staat de uitvoering tijdens Bernard Haitinks laatste Kerstmatinee in 1987 menigeen nog altijd in het geheigen gegrift. Nu gaat Daniel Harding het orkest voor in de Negende – eerst in Amsterdam, dan tijdens een tournee naar Abu Dhabi, Spanje, Engeland en Zwitserland.

Mahlers verkenning van de grenzen tussen leven en dood, schoonheid en pijn, inspireerden de jonge Nederlander Rick van Veldhuizen tot mais le corps taché d'ombres, een prachtig ‘companion piece’ bij Mahlers Negende, gecomponeerd in opdracht van het Concertgebouworkest en de Mahler Foundation en genoemd naar een regel uit Jean Genets Le condamné à mort.